Eo tempore fuit aquae diluvium in finibus Venetiarum et Liguriae seu ceteris regionibus Italiae, quale post Noe tempora creditur non fuisse. Factae sunt lavinae possessionum seu villarum, hominumque pariter et animantium magnus interitus. Destructa sunt itinera, dissipatae viae, tantum tuncque Atesis fluvius excrevit, ut circa basilicam beati Zenonis martyris, quae extra Veronensis urbis muros sita est, usque ad superiores fenestras aqua pertingeret, licet, sicut et beatus Gregorius post papa scripsit, in eandem basilicam aqua minime introierit. Urbis quoque eiusdem Veronensis muri ex parte aliqua eadem sunt inundatione subruti. Facta est autem haec inundatio sexto decimo Kalendas Novembris. Sed tantae coruscationes et tonitrua fuerunt, quantae fieri vix aestivo tempore solent. Post duos quoque menses eadem urbs Veronensium magna ex parte incendio concremata est.

. In quel tempo si abbatté sul territorio delle Venezie e della Liguria e su altre regioni d'Italia un diluvio quale si crede non si fosse più verificato dai tempi di Noè. Per le acque smottarono terreni e ville e grande fu la strage di uomini e di animali. Furono cancellati i sentieri, distrutte le strade e il fiume Adige si ingrossò tanto, che l'acqua intorno alla basilica di San Zeno martire, fuori delle mura di Verona, arrivò fino all'altezza delle finestre superiori, pure se – come scrisse anche il beato Gregorio, poi papa - all'interno della chiesa stessa non penetrò affatto. Anche le mura di Verona furono in parte abbattute da quella inondazione, avvenuta il giorno diciassette d'ottobre. Ma tanti furono i lampi e i tuoni, quanti a malapena si hanno in un temporale estivo. E ancora, dopo due mesi, la stessa città di Verona fu in gran parte bruciata da un incendio.