Domitiano, nequissimo tyranno, Nerva successit, vir in privata vita tam moderatus quam strenuus, nobilitatis mediae. Is senex admodum imperator factus, aequissimum se praebuit Traianumque adoptando, inusitatae civilitatis et fortitudinis virum, optime rei publicae consuluit. Nervae successit Ulpius Crinitus Traianus, natus Italicae in Hispania, familia antiqua magis quam clara, qui rem publicam diligentissime administravit, publice privatimque in omnes magnificentissimum se praebuit. Romani imperii, quod post Augustum magis defensum erat quam nobiliter ampliatum, fines longe lateque diffudit. Plus gloriae tamen acquisivit civilitate et moderatione quam rebus militaribus. Ob maxima merita deo proximus per orbem terrarum putatus est solusque omnium imperatorum intra urbem sepultus. Talem sui memoriam Traianus reliquit, ut, per plurimos annos post eius mortem, non aliter senatores principibus acclamarent nisi his verbis : "Felicior Augusto, melior Traiano!"

A Domitiano, cattivissimo tiranno, successe Nerva, uomo nella vita privata tanto mite quanto valoroso, di media aristocrazia. Egli, fatto imperatore assai vecchio, si mostrò giustissimo e adottando Traiano, un uomo di insolita affabilità e coraggio, badò ottimamente alla repubblica. A Nerva successe Ulpio Crinito Traiano, nato ad Italica in Spagna, di famiglia antica più che famosa, il quale amministrò con grande diligenza la repubblica, pubblicamente e privatamente si mostrò generosissimo verso tutti. Dell'impero romano, il quale dopo Augusto era stato più difeso che ampliato con valorose imprese, estese in lungo e in largo i confini. Tuttavia guadagnò più gloria per l'affabilità e la mitezza che per l'arte militare. A causa dei suoi grandissimi meriti fu ritenuto simile ad un dio e fu il solo fra tutti gli imperatori ( ad essere) sepolto dentro la città. Traiano lasciò una tale memoria di sè che per moltissimi anni dopo la sua morte, gli imperatori acclamavano l'imperatore non in altro modo se non con queste parole : più felice di Augusto più buono di Traiano