Caesar Octavianus et Antonius cum Bruto Cassioque apud urbem Philippos conflixerunt. Cornu, cui Brutus praeerat, impulsis hostibus, castra Caesaris cepit; id cornu autem, in quo Cassius erat, fugatum ac male mulcatum, in altiora se recepit loca. Tum Cassius, collegae sortem similem suae aestimans, misit militem iussitque nuntiare sibi quae esset multitudo ac vis hostium. Cum tardaret ille et in vicino esset agmen accurrentium neque pulvere facies aut signa denotari possent, existimans hostes esse qui irruerent, lacerna caput circumdedit extentamque cervicem interritus liberto praebuit ut obtruncaretur. Deciderat Cassii caput, cum miles advenit nuntians Brutum esse victorem. Qui, cum imperatorem suum humi iacentem videret: "Sequar-inquit- eum, quem mea occidit tarditas". et ita in gladium incubuit
Cesare Ottaviano e Antonio combatterono Filippo con Bruto e Cassio presso la Città (sott. di Filippi). L'ala a cui era a capo Bruto, respinti i nemici, occupò l'accampamento di Cesare; quell'ala invece, in cui c'era Cassio, messa in fuga e malconcia, si ritirò in posizioni più elevate. Allora Cassio, valutando simile alla sua la sorte del collega, mandò un soldato e ordinò che gli fosse riferito quale fosse la quantità e la forza dei nemici. Siccome quello tardava e la fila di quelli che accorrevano era nelle vicinanze e a causa della polvere non si potevano distinguere l'aspetto esteriore né le insegne, valutando che fossero i nemici coloro che facevano irruzione, avvolse la testa in un mantello e impavido mostrò il collo proteso ad un liberto perché fosse reciso. La testa di Cassio era caduta a terra, quando arrivò il soldato che annunciava che Bruto era vincitore. E questo, vedendo il suo generale che giaceva a terra, disse: "Seguirò colui che la mia lentezza ha ucciso", e così si gettò sulla spada.